Odłóż tę komórkę

 


Ostatnio złapałam się na tym, że nie mogę oderwać się od telefonu i laptopa. Jeśli jestem w domu wieczorem, to rozpoczynam maraton serialowy, który trudno jest mi przerwać. Jak gdzieś na kogoś lub na coś czekam, to trzymam komórkę w łapie i przesuwam te filmiki, które nic nie wnoszą do mojego życia. No może nie wszystkie, ale większość tak. A już zupełnie przeraziłam się, kiedy pożyczyłam mojego laptopa małoletnim krewnym na dobę i bez niego nie mogłam sobie znaleźć miejsca w domu. A na drugi dzień od rana czekałam na jego powrót. Czy to już uzależnienie? Na szczęście nie, bo potrafię to przerwać i nabrać dystansu. Z drugiej strony doszłam do takiego momentu, kiedy mówiłam sobie, że nie mam czasu ani na pisanie, ani na wymyślanie opowiadań. Za to na 4 godziny serialu plus dwie godziny skrolowania, jakoś go znalazłam.:/

Dlatego mówię do Ciebie (i do siebie również), odłóż tę komórkę, przerwij niekończący się strumień serialowy, przestań oglądać głupie filmiki, gdzie ktoś komuś zrobił coś głupiego lub kolejny kot przestraszył się, kiedy zobaczył ogórka.

Jak to się mówi, wszystko jest dla ludzi, ale kiedy przekraczamy umiar, to nie jest to dobre. Ludzie, to istoty stadne, które muszą się ze sobą spotykać, bo inaczej marnieją. Zawsze mówię uczniom, że nawet odludek potrzebuje drugiego człowieka, żeby mu powiedzieć, że jest odludkiem. Tymczasem my zamieniliśmy żywe relacje na te wirtualne. Owszem one też są ważne, zwłaszcza jak się mieszka daleko od siebie. Ale człowiek potrzebuje człowieka, nie maszyny, nie kodu, nie sztucznej inteligencji, która podszywa się pod człowieka. Kiedy kłócę się z GPS-em on nie odpowiada na moje argumenty, tylko powtarza w kółko – zawróć, zawróć, zawróć. A kiedy prosi mnie po raz trzeci, żebym powtórzyła czego chcę, to potem nie komentuje tego, że ja zamiast adresu mówię – dupa, dupa, dupa. A człowiek by zareagował.

Dlatego odłóż tę komórkę i idź rozmawiać z ludźmi. Możesz oczywiście mówić, że rozmawiasz z ludźmi przez komunikatory. No, ja też, ale żadne słowa ani emotikonki nie zastąpią nam obserwacji mowy ciała,  słuchania tembru głosu czy oddechu.

Dlatego ważne jest, żebyśmy spotykali się z żywymi ludźmi. Żebyśmy w ogóle wyszli z tego wirtualnego świata i powiedzieli: cześć rodzino, jak się macie?

A oni oczywiście odpowiedzą: O nasz hrabia w końcu wyszedł z jaskini, czym zasłużyliśmy na ten zaszczyt? A wtedy ty możesz odpowiedzieć: Odłożyłem komórkę (wyłączyłem komputer). Wtedy oni Ci odpowiedzą: No nareszcie, gratulujemy odwagi, chodź na ciasto.

W mojej pracy, jako wychowawcy kładę duży nacisk na relacje międzyludzkie w realnym świecie. Wręcz bombarduję tym młodych ludzi i mówię im, żeby stawiali na rozmowy na żywo. Że kłótnie są ważne, że to jakie robimy miny, jak gestykulujemy, to jest czasami ważniejsze niż słowa. Że warto się spotykać.

I Tobie i sobie też tego życzę. Chociaż ja od lat mówię sobie, że ważniejszy jest drugi człowiek od mojej wygody siedzenia przed ekranem. Nie zawsze siebie słucham, ale Wy mam nadzieję, że mnie posłuchacie.

Dlatego odłóżmy telefony, wyłączmy ekrany i na nowo zacznijmy rozmawiać.

Ja powiedziałam sobie w końcu: dość. Musisz zrobić sobie szlaban na skrolowanie i oglądanie seriali. I zrobiłam. I co się okazało? Że mam czas dla innych i że mam też czas na pisanie, chociażby tego tekstu. A to już drugi w ciągu doby, a zaraz siadam do trzeciego. Oczywiście będę je dodawać w rozsądnych przerwach czasowych. Bo co za dużo, to nie zdrowo. Poza tym, skoro macie odejść od ekranu, to nie mogę Was zasypać tekstami i spowodować, że wybierzecie je, zamiast spotkania z rodziną albo przyjaciółmi.:)

Komentarze