Z przymrużeniem oczu

Czy wiecie, że dawno, dawno temu Słowianie mówili jednym językiem? Czy wiecie, że kiedyś Czesi i Polacy rozumieli się bez problemu i nikt się nie śmiał z języka drugiego? Czy wiecie, że nawet dzisiaj, po wielu wiekach, możemy dogadać się bez tłumacza? Nie wiedzieliście? To już wiecie.  Dla mnie osobiście, to jest coś niesamowitego, że mogę pojechać na Słowację, do Bułgarii czy Ukrainy i ja mogę mówić po swojemu, a oni po swojemu i rozumiemy się nawzajem. Oczywiście nie mówię tu o naukowych dysputach, tylko o zwykłym codziennym gadaniu. A odkryłam to nie podczas zagranicznych wojaży, a na maturze z języka rosyjskiego, podczas pracy w komisji maturalnej. Czekając aż płyta z nagraniem głosowym ruszy, pomyślałam sobie jeszcze, że pewnie, tak jak na angielskim, będę siedzieć i nic nie rozumieć. No i szczęka mi opadła, bo wiele z tego, co tam było zrozumiałam. Oczywiście, ja się kiedyś "uczyłam" rosyjskiego, ale myślałam, że już nic nie pamiętam. I to mnie odblokowało na języki sło...

  Cykl słowiański zacznę od języka, a w zasadzie od zadania domowego dla Was. Tylko proszę odpowiadać szczerze i bez pomocy AI, Wikipedii czy słowników internetowych. Poniżej wrzucę Wam dowolnie wybrane zdania z gwar polskich i z języków słowiańskich. Jestem ciekawa, czy je rozróżnicie. Dla ułatwienia dodam, że wrzuciłam tylko te języki słowiańskie, w których jest alfabet łaciński. Cyrylicę na razie sobie darowałam. I jestem ciekawa jeszcze tego, czy zrozumieliście, co te zdania oznaczają. Bardzo proszę, podzielcie się tym w komentarzach czy na FB czy na blogu czy na Instagramie.  No. Gwara? Język?  1.  Pśiwo ze dzbana. Skiela wzion się burśtyn. Pewnie przyseteś po psiejędze? KURPIE NA MAZOWSZU 2.  Szneka z glancem. Co jest tej? Bieda się hejbła WIELKOPOLSKA  3.  Ja ci przaja. W anrtyju na byfyju stoi szolka tyju. Niy fanzol gupot. ŚLĄSKI  4.  Govori, prosim, bolj počasi.Račun, prosim. Kje je stranišče? SŁOWEŃSKI 5. Jak të sã na...

Co prawda są już wakacje, ale wrócę jeszcze na chwilę do roku szkolnego i projektu, w którym razem z koleżankami i uczniami brałam udział. Chcę też o nim napisać, ponieważ dzięki niemu byłam w Płocku oraz w Radio Dla Ciebie. Ale o tym napiszę w kolejnych postach.  Generalnie wiesza się psy na szkole, systemie, nauczycielach, ministerstwie oraz na dzieciach i młodzieży, którzy wiadomo jacy są. Ja wytrwale się z tym nie zgadzam i szukam dobrych stron edukacji. I projekt "Ciekawi historii" jest jedną z nich. Na początku, kiedy koleżanki oznajmiły mi, że bierzemy w tym udział i że ja będę głównym koordynatorem w szkole, pomyślałam sobie, że to chyba żart. Że nie mam co robić, tylko brać udział w czymś, co na pewno będzie bez-na-dziej-ne. A potem przeczytałam program i mnie oświeciło. Taaaaa daaaam!                                      Podpisanie umowy o współpracy w projekcie "Ciekawi histori...

 Się dziaaaaałoooo! Zacznę od tego, że mój cioteczny brat sołtys zapytał mnie, czy jako historyk nie chciałabym w Sobótkę opowiedzieć o dawnych tradycjach związanych z tym świętem. Nawet sekundy się nie zastanawiałam, tylko od razu powiedziałam TAK! Wiecie, mikrofon, blask reflektorów, celebryckie życie gminy, nie mogłam odmówić.😀  Od razu zabrałam się w swojej głowie do układania bloków tematycznych, które miałam poprowadzić na tym pikniku. Oczywiście testowałam je na uczniach, bo wiem, że jeśli ich zainteresuję tematem, to innych też mi się uda zainteresować. Dlatego był wpis o imionach słowiańskich, a jak już kiedyś znajdę czas wolny, to opiszę jeszcze niektóre słowa i oczywiście tradycje związane z Nocą Kupały czy Sobótką. Tak, te dwa święta różnią się od siebie.  No i w sobotę po 16:00 wybrałam się na gminną imprezę sobótkową.  Gorąco było strasznie, roztopiłam się, ugotowałam i usmażyłam się ze dwadzieścia razy, ale było warto. Ale zacznę od początku. Na teren...

Mielno, dzisiaj wielki kurort, imprezowania, a kiedyś nadmorskie miasteczko z klimatem, którego w maju tego roku już nie znalazłam. Ale nie mogę się dziwić, ani mieć pretensji, ponieważ ostatni raz byłam tam równo 30 lat temu. To dużo czasu i nie dziwne, że prawie nie poznałam tego miejsca. Gdybym chciała Wam opisać wszystkie moje wspomnienia z tego miasta, to wyszłaby mi bardzo gruba książka, dlatego żeby Was nie zanudzić, wspomnę tylko kilka rzeczy. Do Mielna jeździłam na wakacje od szóstego roku życia, a ostatni raz tam byłam kiedy miałam prawie 18 lat. Kochałam to miejsce i znałam każdy kąt. Zaczęłam tam bywać jeszcze za czasów PRL-u i mieszkałam w ośrodku „Mechanizator.” Przyjeżdżali tam nie tylko Polacy, ale i rodziny niemieckie z dawnego NRD. Jako dzieciak, w ogóle nie przejmowałam się tym, że nie znam języka i niemieckie dzieci też. Bawiliśmy się razem, spędzaliśmy czas i tańczyliśmy na dyskotekach, które były organizowane na miejscu. No i oczywiście przeżywaliśmy wakacyj...