Z przymrużeniem oczu

  Z cyklu - Piękna nasza Polska cała, piękna żyzna i wspaniała. Tym razem wybrałam się z moim niezawodnym teamem do Zamościa, żeby na własne oczy zobaczyć tę perłę polskiego renesansu. I co tu dużo gadać, Stare Miasto jest po prostu przepiękne.  Zamość marzył mi się od dawna, ale jakoś nie było okazji tam pojechać. Za to wiele osób z mojego otoczenia było tam przede mną i byli zachwyceni. W końcu i mnie się udało tam dotrzeć.  Zaparkowałam w pobliżu Starego Miasta i okazało się, że w weekendy nie trzeba płacić za postój. Czyż to nie wspaniała wiadomość! I dzielę się nią, w razie gdybyście planowali wyjazd. Ja i dziewczyny nie należymy do osób, które pragną pomocy przewodników i co za tym idzie, szczegółowych informacji o zabytkach. Wolimy same chodzić i zwiedzać, a przewodnikiem jestem ja. Zazwyczaj przygotowuję się do tej roli, ale tym razem nie udało mi się tego zrobić. Proponowałam im, w ramach rekompensaty za mój brak profesjonalizmu, wynajęcie meleksa, który ...

Byłam dzisiaj w Muzeum Historii Polski na wystawie "Głębia opowieści". Temat dotyczył sposobów przekazywania historii i kształtowania się tożsamości narodowej Polaków. Od czasów mitycznych, do współczesności. Na wystawie można było zobaczyć  legendarne teksty o pochodzeniu Polaków i Litwinów. Rękopisy polskich kronikarzy z różnych czasów. Przewodnik omawiał również dzieła Henryka Sienkiewicza i miejsca, w których działał. Oczywiście wszystko w kontekście budowania tożsamości narodowej. Na wystawie były też obrazy upamiętniające ważne wydarzenia, zdjęcia oraz filmy.  "Potęga opowieści"- to wystawa czasowa, do 15 września. Może jeszcze ktoś zdąży. Ale możecie też obejrzeć zdjęcia poniżej. Będzie to taka namiastka zwiedzania.

 Z cyklu, co u mnie słychać. Doczekałam się na państwową rehabilitację, na moje zbolałe stawy. Co prawda leki i prywatne zabiegi już zdziałały cuda, ale od przybytku głowa nie boli, więc poszłam i na tę z NFZ. Dwa tygodnie gimnastyki i zabiegów  mają mi ustawić nogi, jak trzeba, wzmocnić mięśnie i więzadła. Wczoraj rozpoczęłam drugi tydzień i mogę już, co nie co o tym napisać. Do tej pory nie zwracałam uwagi na to,  jak stawiam stopy i gdzie skręcają moje kolana. Na zajęciach okazało się, że idą mi do środka, a powinny na zewnątrz. Nie wiem, czy tak krótki czas wystarczy na poprawę ustawienia, ale przynajmniej będę miała podstawę do dalszych działań. Ten kto mnie zna, wie że ja jestem szybka w działaniu, wiec gimnastyka na rehabilitacji jest dla mnie prawdziwym wyzwaniem. Pierwszego dnia obserwowałam ludzi i zastanawiałam się, co oni tak leżakują i obijają się, zamiast porządnie ćwiczyć. Oczywiście gdzieś tam w głowie telepała mi się myśl, że może oni mają poważne kontuzj...

Jak wiecie wolę średniowieczne klimaty, ale czasami i z innych epok Wam ode mnie skapnie. Tylko tym razem nie będzie to z przymrużeniem oka, a zupełnie poważnie. Bo temat jest ciężki i tak naprawdę wciąż nierozliczony. Będzie o żołnierzach wyklętych i więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie. ⁹ Więzienie ma długą historię, bo powstało w 1902 roku, jeszcze za czasów zaboru rosyjskiego, potem w dwudziestoleciu międzywojennym działało pod rządami II RP. W czasie II wojny światowej Niemcy więzili i zabijali tu Polaków, przede wszystkim z podziemia. Więzienie działało do 2015, a najczarniejszy czas dla osadzonych przypadł na lata 40 i 50 po wojnie. Osadzeni należeli do AK, WiN czy NSZ i padli ofiarą komunistycznego terroru. Tutaj więźniowie byli przesłuchiwani, torturowani i zabijani przez UB. Tu zostały skazane na śmierć takie osoby jak: Witold Pilecki, gen. August EmilFieldorf "Nil" czy Danuta Siedzikówna "Inka".  Pozostałości po butach "Inki" W pierwszych latac...