Z przymrużeniem oczu

Tytuł zaczerpnęłam z tytułu książeczki Phila Bosmansa. "Człowieku. Lubię Cię." Jest zbiorem pięknych wpisów o Panu Bogu i człowieku. Często towarzyszyła mi w Wielki Piątek na czuwaniu przy grobie Pana Jezusa. Gdyby ktoś chciał, to mogę ją pożyczyć.  Dzisiaj wykorzystuję ten tytuł do wpisu redakcji dobrego słowa. Bo tak szczerze? Ile razy w roku słyszycie zwrot - Człowieku(tu wstaw swoje imię). Lubię Cię. Ja nie pamiętam ani jednego razu. Za to do młodzieży często mówię- lubię Was, ale mnie wkurzacie. Wydaje mi się, że cierpimy na deficyt lubienia się i cię i Was. Niby wiemy, że rodzina i przyjaciele i koledzy nas lubią, no bo przecież rozmawiamy, śmiejemy się i spędzamy razem czas. Ale tak z ręką na sercu, kiedy ostatni raz powiedziałeś/aś swojemu rodzicowi, bratu, siostrze, przyjacielowi- lubię cię? A to taki fajny zwrot, którego nie trzeba wyjaśniać, a może zrobić tak wiele dobrego. Przede wszystkim wywołać uśmiech na twarzy. Tak fajny, że aż użyłam go dziś na FB i dodałam ...

  Cudze chwalicie, swojego nie znacie - gościnność Oczywiście, moje zdanie jest subiektywne i oparte na własnych doświadczeniach, ale myślę, że wiele osób się w tym temacie odnajdzie. Bywam w rożnych środowiskach, instytucjach i grupach i wiem jedno, gościnność to coś, co nas wyróżnia od innych. Nie na darmo powstały takie powiedzenia, jak: Czym chata bogata tym rada. Postaw się a zastaw się. Gość w dom, Bóg w dom. Czy takie gesty, jak witanie obcych chlebem i solą. Chociaż w dzisiejszych czasach raczej maseczką i łokciem. Ale chodzi o to samo, żeby nasz gość czuł się z nami dobrze. Dlatego, jeżeli jest taka możliwość dostaje najlepsze miejsce przy stole, najlepsze łóżko, jeżeli u nas nocuje, czy nowe mydło, żeby nie musiał korzystać z naszego. Oczywiście, jeżeli ludzie znają się jak łyse konie, to będą spać razem i na desce i myć zęby jedną szczoteczką, ale i tak jeżeli to my go przyjmujemy, to dostanie najlepszy kawałek deski i pierwszy będzie te zęby szorow...

  Znalazłam stare teksty o nas Polakach, więc dodaje. Myślę, że ten wpis jest wciąż aktualny, chociaż czasy ciężkie. Nasze poczucie humoru jest najlepsze na świecie i nikt mi nie wmówi, że jest inaczej. Nawet osławiony angielski humor nie umywa się do naszego. Śmiejemy się ze wszystkiego i ze wszystkich. Mamy czarny humor na każdą okazję i myślę, że to nam pomaga przetrwać najcięższe chwile. Podoba mi się również to, że bardzo szybko powstają u nas kawały, które są odpowiedzią na aktualne wydarzenia nie tylko w Polsce, ale i w świecie. Owszem, często są niesmaczne, ale mimo wszystko spróbujcie się nie śmiać. Pamiętam, że po wydarzeniach z 11 września chyba już na drugi dzień po Warszawie krążyły kawały dotyczące ewentualnego ataku na Polskę. Bardzo niepoprawne politycznie, ale mnie one śmieszyły. Tak samo nasze kabarety, są pierwszorzędne i uwielbiam je oglądać, nawet po kilka razy. A jeżeli nie ściągamy z komedii romantycznych rodem z USA, to i nasze filmy są pierwszorzędne. ...

  Tak oto chciałam zatytułować cykl wpisów z dobrym słowem w tle. Już śpieszę tłumaczyć, o co chodzi.  Za dużo złych słów w świecie. W TV, Internecie, między nami.  Pandemia też nie pomaga. Żyjemy w lęku (każdy ma swój zestaw), przez co szybciej  tracimy cierpliwość i jesteśmy dla siebie niemili. Przestaliśmy ze sobą rozmawiać, bo nie da się rozmawiać, kiedy każdy uważa, że jego racja jest najmojsza (że zacytuję Dzień Świra). Za dużo mowy o nienawiści za mało o miłości. I ja mówię temu dość, bo już wszystko mnie boli od złych słów, ponieważ złapałam się na tym, że sama dałam się w to wciągnąć. Że ja, która kocha świat i życie mam ciemne myśli o drugim człowieku. Wkurzam się i złoszczę. W mojej głowie powstają najlepsze recepty na wszystko, najlepsze dialogi i dyskusje. A jakie mam dobre argumenty? Najlepsze, wszystkich przekonam, że to JA mam rację.  I mimo, że kiedy to piszę jest ciemno z powodu grubych chmur deszczowych, ciemności mówię stanowcze nie. Nie będz...

  W zasadzie chodzi o dwie historie. Obie prawdopodobne i obie niemożliwe. W rolach głównych ja i młody pan z autobusu. Autor: moja nieokiełznana wyobraźnia. Opowieść pierwsza- życzeniowa. Dzisiaj w autobusie przypadło mi zaszczytne miejsce z tyłu, dzięki czemu miałam widok na całe wnętrze i ludzi. Pojazd, jak zwykle zatrzymywał się na każdym przystanku, a ja zwróciłam uwagę na to, że więcej ludzi wsiada niż wysiada i że ten stan będzie trwać do Białołęki. Oczywiście te obserwacje nie mają nic wspólnego z opowieścią, ale zawsze powinien być jakiś luźny wstęp. Prawda?  Kiedy autobus utknął w małym zatorze przed wymienionym przeze mnie wyżej przystankiem, pewien młody człowiek, zapewne zniecierpliwiony długą jazdą wstał i spojrzał mi w oczy.  - No, no - pomyślałam - to ci dopiero niespotykana historia. Odwzajemniłam spojrzenie, przy okazji przyglądajac się mu bezczelnie. On dodatkowo zdjął na chwilę maskę, tak jakby chciał, żebym mu się  dobrze przyjrzała. Twarz miał n...

  Kilka dni temu na imieninach u mojej matki chrzestnej doszło do wspólnych śpiewów przy stole (co w mojej rodzinie nie jest niczym dziwnym, bo lubimy śpiewać), przy okazji których, została wspomniana moja mama i jej wyczyny wokalne. - Ach ta Krysia, jak ona śpiewała – powiedziałam moja matka chrzestna. Na co ć. B. od razu zapytała. - Na stole czy pod stołem? No i to by było na tyle w temacie idealnej i nieskazitelnej matki. Uspokajam. Mama śpiewała chodząc po stole, a jeden z wujków szybko zabierał     spod jej stóp talerze. Z resztą mam kilka zdjęć z artystycznych wyczynów mojej mamy, więc jestem w stanie uwierzyć, że to robiła. A potem przyszła refleksja…, moja mama? Tak rozśpiewana, radosna i beztroska? Aż trudno w to uwierzyć, mimo, że wiem, że to prawda. Że lubiła tańczyć, że lubiła śpiewać, w liceum grała w szkolnym teatrze, ponoć brzdąkała trochę na gitarze i ogólne była z niej artystyczna dusza. Pięknie pisała zarówno prozą, jak i wierszem (oczywiśc...

No i wsiąkłam, jak śliwka w kompot. I nie chodzi o to, że się zakochałam. A może trochę? Oczywiście mówię o tym serialu. Jestem nim zachwycona i wprost nie mogę się od niego oderwać. Ja w ogóle jestem fanką Star Treka. Co prawda nie tak wielkim, żeby mieć w szafie strój Klingonki czy oficera USS Enterprise, ale bardzo lubię ten serial. W mojej młodości (czyli w epoce dinozaurów), w TV leciała część Star Trek: The Next Generation i to na niej się "wychowałam".  Po latach zrobili pełnometrażowe filmy, które oczywiście obejrzałam. I to spowodowało, że na powrót zaczęłam interesować się serialem. Zaczęłam od Star Trek Discovery, bo pojawił się jako nowość na Netflixie. W przerwie między sezonami sięgnęłam po Star Trek Voyager i wsiąkłam w niego na jakiś czas. Zaczęłam też po raz drugi oglądać Star Trek: The Next Generation, ale jakoś chemii między nami nie ma. Dlatego postanowiłam zacząć od korzeni, czyli od Star Trek. I jestem zachwycona. Pewnie większość z Was popuka się w głow...